Annemin kardesimi daha çok sevdigini düsünürdüm. 
                        Çocukluk iste ama öyle düsünürdüm. Itiraf edeyim... 

                        Küçük küskünlükler sirasinda kocamin benden önceki 
sevgililerini benden daha çok sevdigini düsündügüm de oldu. 

                        Nedense insan hep en son ve en çok sevilen olmak 
istiyor. Sahip oldugu sevgiden daha çogunu istiyor hep. 
                        Yersiz bir istek ama.. Oluyor iste... 
                        Sevdikleri hep bir tercihte bulunsun istiyor. Tercih 
edilen olmak için yapiyor bunu... 
                        Güneydogu Asya'daki büyük deprem sonrasinda sulara 
kapilan biranne, 
                        kucagindaki iki çocugundan birini gücü kesilince 
birakmak zorunda>kaliyor. 
                        5 yasindaki oglu sulara kapiliyor. Anne ve kucagindaki 
yirmi aylik oglu direniyor. 
                        Mucize eseri, sulara kapilan oglu da, kocasi da sular 
çekildikten sonra ortaya çikiyor. 
                        Gazetede bu haberi okudugumda en çok bir cümleye 
takildi aklim; 'Yasadiklari bu olayi ne anne ne de 5 yasindaki Lachie artik 
unutabilecek...' 
                        'Annem beni birakmisti...' 
                        Acaba yillar sonra nasil bir kisiligi olacak 5 
yasindaki çocugun. 
                        Gerçekten nasil gelisecek ruhu? 
                        'Agladim, agladim kimse beni duymayinca sustum ve 
tahtalara tutundum' demis... 
                        Annesinin tercihi beyninde nasil bir kivrima sikisacak 
acaba? 
                        Hadi biraz daha ileri gidersek; 'sevmeye engel bir 
yara' olacak mi acaba bu yasadigi? 
                        '...Annem beni birakmisti' 
                        Çocuklarini kurtarmaya çalisan anne, gücü kesilen 
kollarindan biraktigi oglunun ertesi gün bulunmasindan sonra aglamis. Tanri'ya 
sükretmis. 'Kendimi hiçbir zaman affedemezdim' demis. Evlerine dönmüsler. 
                        Ama belli ki kurtulmus hayatlarinda artik hep bu olay 
var... 

                        Bir kere kollari çözülmüs annenin. Ne anne affedebilir 
kendini, ne de Lachie annesini... 

                        Bazen yakinim dediginiz insanlarin ihaneti de sizi 
sulara birakmasi gibi degil midir? 

                        Mesela sevgilim dediginiz birinin sizi kirmizi 
soganlakerda ile pilaki arasindaki tabaga sarhos mezesi yapmasi? 
                        Arkanizdan konusmasi... 
                        Öyle ya, bu yiyeceklerin ve içkinin yanina birde konu 
lazim... 
                        Uzatilacak, istahlandiracak, rahatlatacak... 

                        '...Annem beni birakmisti' kadar sizlatir bence bu 
gerçek insanin kalbini... 

                        Sevgi tercih kabul etmiyor 
                        Ama hayat hep bir tercihe sürüklüyor insani. 

                        'Akip giden günlerimiz' bazen tsunami dalgalari kadar 
vahsice alip götürüyor bir seyleri... 
                        Insan, kollarinin direnme gücü tükendiginde vazgeçiyor 
bir seylerden... 

                        Bir tercihte bulunuyor... 
                        Ya annesini seçiyor ya da karisini. 
                        Ya karisini seçiyor ya da sevdigini. 
                        Ya sevdigini seçiyor ya da çevresini... 
                        O vahsi sular alip götürüyor bir seyleri. 
                        Kusandigimiz, takindigimiz, bir yerlere tikistirdigimiz 
ne varsa çekip aliyor. 
                        Bir can, bir de ten kaliyor çiplak... 
                        Iste o zaman aglayip aglayip susuyoruz. 
                        Buldugumuz bir tahta parçasina tutunuyoruz... 
                        Uzanan elleri ya da sulara birakanlari unutmuyoruz 
hiç... 
                        O 'tercihler' bir yerlere çörekleniyor... 
                        Ve bir gün bir baska kisisel tercihin sebebi oluyor... 
                        Tercihler yapabilmeniz ama ne olursa 
                        olsun pisman olmamamaniz önemlidir.Yasadiginiz sizi 
ilgilendirir.hatalarinizdan keyifle birseyler 
                        ögrendiginiz ve bedelini ödemekten korkmadiginiz 
sürece.... 
                        Gözyaslari insani engüçlü kilan seydir.sanilanin tam 
aksine..... 

                        Sizden baska hiç kimsenin hayatini etkilemeyecek 
tercihler yapabilmeniz dilegiyle...


                         
                           
                 
           


        



 
.

--~--~---------~--~----~------------~-------~--~----~
You received this message because you are subscribed to the Google Groups 
"Gugukluhayat" group.
To post to this group, send email to [email protected]
To unsubscribe from this group, send email to [EMAIL PROTECTED]
For more options, visit this group at 
http://groups.google.com/group/gugukluhayat?hl=en
-~----------~----~----~----~------~----~------~--~---

Cevap