wah, kg Bunisora nyieun carpon anu kitu sabaraha jam tah? mun uin ngarang anu kieu....bisa leuwih ti sabulan tah.... heeeebat lah, uin reueus aya keneh sastrawan Sunda anu ngageuing Bubat! enya leres,kedah di buka bolekerkeun..supaya puguh saha anu di dorhosna . he33x! ....oca tea...
--- On Thu, 11/13/08, Sarabunis Mubarok <[EMAIL PROTECTED]> wrote: From: Sarabunis Mubarok <[EMAIL PROTECTED]> Subject: [kisunda] Carpon ASMARANDANA To: [email protected] Date: Thursday, November 13, 2008, 10:30 PM Carita Pondok Sarabunis Mubarok ASMARANDANA Eling-eling mangka eling Rumingkang di bumi alam Darma wawayangan bae Raga taya pangawasa Mun kasasar nya lampah Nafsu nu matak kaduhung Badan anu katempuhan Sugan teh umur nu ngoetan poe, sugan teh jodo nu ngagusur cinta ka wanoja simpe. Lebah babancik patingkelemeng mosaik, sarimbagan wanoja nu ngureban hate kuring saban indung peuting ngaliarkeun popoek nu nalimbengan impian. Impian nu burakrakan kasengker lalaki wetan. Impian nu maksa kuring kudu mukakeun lawang jaman, nginggeungkeun Tegal Bubat, ngahuru beja nu teu karuhan, sina ngabebela, ngahuru kulon jeung wetan Jawa jeroeun dada. “Kade, beusi nu teuas wae oge uduh ku panas!” ceuk tihang ruyung mere papatah, basa aya nu ngajangelek dina hate, lian ti wanoja simpe jeung lalaki wetan, areng nu meh ruhay dilentaban ku kalimah-kalimah nu dibistel ti Tegal Bubat, ngaliwatan sabilna hate, mamaksa ngagunasika pangacian, pama Bubat dianggap mitos, kuring nu kudu muka rusiahna. Dina wates haliwuna kalimah-kalimah aheng nu awor jeung inggeungna kayakinan, kuring ngarurub hate ku mangpirang-pirang wirid jeung dunga. Tina lebah erang-erang patingselesep hawa tiis, hawa nu diheboskeun ti leuweung-leuweung katineung keur meruhkeun kuciwa nu awor jeung tamaha nu teu eureun-eureun ngagunasika. "Anjeun geus mamayu deui?" cek lawang panto kadenge ngeleg, basa kuring ngegelan hate sorangan, sedeng katuhueun rasa kanyaah geus ngamalir cipanon wanoja simpe nu malih warna jadi getih, rembes ka jeroeun sajak kuring nu ngabetrik pasini nu hamo bisa kacumponan. “Naha dioyos? Timburu mah lain jarong!” cek kaca jandela ngeleketek urat hate, basa kuring ngaririkes surat-surat nu mangtaun-taun katukang kungsi mepende, surat nu beuki dieu beuki elat datang, tug nepi ka ilang, kalindih ku SMS (Surat Mani Singkat), nu cenah leuwih praktis pikeun ngarumat hate kuring nu nunggelis. Lembur nyunyusul singkur, sedeng ti jomantara patingsuliwer gelombang radio, tv, telepon seluler jeung internet ti rewuan server, kabeh ngirim kasono ka lawang panto, mangsa kuring keur nyekes-nyekeskeun hate nu koslet alatan miruha angen-angen nu kerep silih sigeung na kongkolak panon. Ngan edas, kuring bet ngarempod deui, saban eling yen jodo mah kagungan Gusti. Kekecapan aheng burakrakan marengan keclak cimata wanoja simpe. Teu karasa, kuring geus ngahiap-hiap kalakay nu tingkalayang dina hate, sina jadi humus, jadi pupuk, jadi enerji nu neuaskeun kai, ngahejokeun daun, nungguan usum hujan ngarah kembangan, najan geus mangrewu poe teu baruahan. “Cinta nu teu pupulasan, moal laas ku sagala wates.” ceuk ubin ngahatean, mangsa kuring ngawincik mangrewu katineung dina file-file komputer, foto-foto burem nu didownload tina HP, surat-surat lima-genep taun kaliwat nu discan diapik-apik, ratusan e-mail jeung rekaman chating, kabeh ngarempug wawanen nu teu euren-eureun pagilinggisik jeung karempan. Mangrewu poe, kuring jeung wanoja simpe melak pasini sina tumuwuh jadi rupa-rupa katineung. Ngan ti saprak sabulan katukang, nu tuwuh teh sulaya jeung kanyataan. Nasib mah hamo salah, ngan kuring nu teu sadia saku rangkepan. Kiwari, waja kudu tepung jeung waja, anak pangagung ti Sunda tepung jeung anak pangagung ti Jawa. Mangrewu kuciwa ngaburak-barik hate kuring, mangrewu kuciwa ngabedah katineung, malidkeun hiji totonden, nu maksa kuring kudu nyangkarukeun nyawa na rahim cinta. Aya sora tingharewos ti Tegal Bubat ditompokeun kana hate, yen sajatina Citraresmi geus ngahyangkeun cintana ka alam weneng, nyurup kana cinta nu pinuh ku pasini, nyata cintana wanoja simpe. Sedeng kuring teu eureun-eureun meureutan hate, malurkeun baluweng na tihang ruyung, bari ngijir-ngijir mangsa dibuat, sanggeus pabinihan cinta dipelakan ese mata, nu kiwari jadi tamaha, tamahana getih cinta. “Naha anjeun siga nu teu boga rasa kaduhung ku tamaha sorangan?” cek hordeng nu ngeuleuweuh katebak angin. Sedeng kuring terus nguriling neangan sinyal keur meruhkeun rasa kuciwa, ngarah teu saheng minuhan hate. Ngan seuneu na dada nu disundutan kuciwa kalah leuwih ruhay kageberan ku angin-angin pasini nu dijumeritkeun tina hate wanoja simpe. Wanoja nu ngan bisa simpe, basa sabulan katukang gurat nasib congo jodo geus dikotret ti luluhurna, dipaksa kudu ngadahup ka lalaki wetan, anak papada pangagung, dipaksa narima katangtuan kulawarga alatan silih kiceupan kakawasaan. *** Eling-eling mangka eling Rumingkang di bumi alam Darma wawayangan bae Raga taya pangawasa Mun kasasar nya lampah Nafsu nu matak kaduhung Badan anu katempuhan “Sajatina kawani nyatana eling kana kasieun.” ceuk lalangit ngirim tatit, basa kuring mandeg-mayong antara ngoyod wirid keur meruhkeun seuneu nu ngabebela jeroeun dada, jeung nyusul tepus ku jurus pamungkas tina rusiah peurah lalaki. Aya tepus karingrang nu nangtawing dina gawir-gawir pasini. Alatan mitos nu nojosan pangacian teu mere lolongkrang keur mengkolkeun seuneu jeroeun dada. Kiwari, poyanan di mana nasib nu boga kawasa nyonyoo gado, rek ngabelesatkeun cinta tina busurna, kuring kudu milih salah sahiji, tameng atawa jamparing. Ngabendung atawa nyerang. Sedeng kuciwa nu salin jinis jadi rewuan pelor teu kapalang ngabetrikan hihideung panon. “Wanoja simpe, lain upeti kawas Putri Citraresmi. Najan jodo kagungan Gusti, anjeun lalaki nu kagetih-getihna geus kaasuh ku Galunggung, cadu mundur najan sasiku, hamo ngejat satunjang beas!” ceuk buruan imah ngendag-ngendagkeun wawanen, basa ti kuloneun lembur hawar-hawar tingsereset kana hate, sora sirineu nu ngawal abringan panganten lalaki wetan, yen geus cunduk waktu ninggang mangsa rek ngadahup ka wanoja simpe nu ngajaul tina pasini, alatan kaleled ku katangtuan nu mindahkeun tali jodo wanoja simpe kana putusan ti indung nu ngandung jeung bapa ngayugana. Gilig. Buleud. Geus cacap sagala niat, geus mustung sagala tekad. Jalan aspal mere tangara yen sababaraha menit deui abringan panganten lalaki wetan bakal ngaheabkeun kasaktenna ka buruan imah kuring. Kawat telepon jeung tihang listrik tingharewos ngaeuleuh-euleuh sora sirineu nu beuki lila beuki tarik. Geus gujrud salelembur, yen lalaki wetan anak pangagung terah Mataram rek ngagurilapkeun seseukeut kerisna ka wanoja simpe terah Sukapura. Gujrud nu silih susul jeung beja ngajaulna sagala pasini antara kuring jeung wanoja simpe sabulan kalarung. Gujrud nu geus muka rewuan tafsir ka urang lembur ngeunaan Perang Bubat, nu kiwari ngabentaran hate kuring. “Ulah poho kana pakarang, pestol kaliber 24!” ceuk pager beusi ngaharewos. Kuring maju tujuh lengkah ti buruan, ngabedega na trotoar, panon geus cadu ngiceup, tatan-tatan mapag abringan panganten ti belah wetan. Sora sirineu beuki tarik, kira-kira dua pengkolan deui kana mecenghulna abringan lalaki wetan. Jajaran mahoni nu rajeg nareteup sekeut ka kuring. Gilig. Buleud. Geus cacap sagala niat, geus mustung sagala tekad.. Kuring lalaki nu kagetih-getihna geus kaasuh ku Galunggung, cadu mundur najan sasiku, hamo ngejat satunjang beas. “Eling-eling! Masing inget, jodo mah kagungan Gusti!” ceuk trotoar ngagerem, sora geremna keur kuring mah kalah jadi awahan, basa geter-geter awak kuring ngaheboskeun rewuan kuciwa nu salin jinis jadi kaceuceub, basa sapatu kuring ngagebligkeun kawani nu ngalimpudan embun-embunan. Lol abringan ti belah wetan dua motor polisi patwal nyemprung kenca- katuhueun jalan, ngawal sedan anyar buatan Jerman nu mawa lalaki wetan. Kuring ngageter. Leungeun ngeupeul gagang pestol nu disumputkeun jeroeun jeket. Panon neuteup seukeut ngonci target. Teu ieuh ringrang ku patwal nu ngumbar sirineu ka saban ceuli urang lembur nu rabul di sisi jalan. “Tembak gancang! Tembaaak!” ceuk jalan aspal ngomandoan. Kuring beuki ngageter, lengeun beuki pageuh na gagang pestol. Sedan buatan Jerman nu di kawal ku dua motor polisi jeung abringanana beuki deukeut, beuki deukeut. Gagang pestol karasa beuki panas. Usik! Pestol ngacung ka lebah target. “Dor! Dor! Dor! Dor! Dor!Dor…! Cekiiiit..!” genep pelor patingbelesat ka lebah sedan buatan Jerman. Sedan ngerem ngadadak, disusul ku sora patinggedebrug opat mobil nu ngantai tukangeunana. “Brak! Brug! Brakkk! Brakkk! Cekiiit!” sora mobil patabrak-tabrak awor jeung sora erem ti mobil nu rada tukang. Jalma-jalma nu rabul di sisi jalan buriak, tingkoceak awor jeung gerung mesin, awor jeung sora sirineu. Bareng jeung pabuisna urang lembur, bareng jeung dua pestol polisi patwal nu ngacung lempeng ka lebah kuring. “Dor! Dor! Dor!” tilu pelor nyayang na awak. Dua na bitis katuhu jeung luhureun tuur kenca, hiji na handapeun dada. Kuring ngajengkang, tuluy rubuh ngulumbruk ka sisi trotoar. Pestol lesot tina cekelan. Pager beusi muringis mangnyerikeun tatu kuring. Kawat listrik jeung kawat telepon ngajaraul tina tihangna ngabelesat salin jinis jadi hinis ngabesetan panonpoe. Sora nu awor beuki lila beuki laun. Poek mongkleng. Nu kadenge panungtungan teh ngan sora mahoni nu rajeg di sisi jalan tingharewos piligenti marengan kuring nu teu inget di bumi alam, langit geuneuk, ngeueumkeun reueuk getih lalaki na seuseukeut pelor jadi rawayan ka alam jaga raspati nu pilih tanding serahbongkokan ku hiji kecap balaka najan pacikrak geus jeneng heulang seuneu cinta ngempur dina hate nu paheut rek nyampeur nyawa lebah pasini nu ngadodoho rewuan jampe pamake kudu gimir ku hiji kecap satia najan cacap nawu sagara nandonkeun jiwa pikeun ngaruat cimata ngaburak barik ambekan nu tatu dicacag rasa kanyaah lalaki digjaya kudu perlaya ku hiji kecap duriat. *** Rohangan lima ka opat meter, rumah sakit kota. Sora nu lar-lar liwat luareun kamar, tik-tek jam dinding, sora keclak tina selang botol infus, nguk-ngik alat deteksi jajantung, awor jeung sora adzan ti Masjid Agung, jadi haliwu nu ngahudangkeun mamaras nu teuing tas nyaba ka alam mana, mamarasna cinta nu nyilalatu lebah katineung. Kuring ilang tanaga, taya tangan pangawasa, najan keur sakadar beunta. “Geus waktuna anjeun nepi kana sajatina eling? Geus cacap mangrebu poe kami mepende totomperna nyawa anjeun.” sora ranjang ngagerendeng, basa kuring nyeuseup parfum nu nyelesep ti lebah panto. Kadenge sora lengkah ngadeukeutan. Heuleut sababaraha menit jempling, iwal ti nguk-ngikna sora alat deteksi jajantung. Aya nu ngeclak kana beunget kuring, karasa haneut. Haneut nu lila-lila beuki ipis, beuki tiis, marengan sora nu tingsereset kana hate, sora nu dumareuda, dumareudana ceurik wanoja nu hawar-hawar mirig kuring ngeteyep ka alam simpe. “Cinta anjeun nu ngalimpudan jajantung, nu meredih kuring teu eureun-eureun kudu ngarambet dunga di kota metropolitan, keur anjeun, keur saban pasini nu ngaheurin-usikkeun katineung. Kiwari saha nu leuwih simpe? Saha nu ngajaul tina hate? Pasini jadi kuciwa, kuciwa jadi tamaha, tamaha ngajirim nyawa. Nyawa nu ditukeur ku nyawa. Nyawa tina beubeulahan nyawa. Nyawa nu teu tuah teu dosa nu kapaksa kudu leungiteun bapa.” Eling-eling mangka eling Rumingkang di bumi alam Darma wawayangan bae Raga taya pangawasa Mun kasasar nya lampah Nafsu nu matak kaduhung Badan anu katempuhan *** Salam, Sarabunis Mubarok___________ Singaparna
