Episode ka 34 – Nyi Epon masantren di Miftahul Falah Peutingna Nyi Emeh ngahaja ngajak ngobrol Jalma soal Nyi Syarifah di Wanayasa; cek Jalma, manehna geus dibere bros ku Syarifah; terus manehna geus jangji yen ka kitu ka kieu kudu buru2 ka Wanayasa; ayeuna geus rada lila cenah, bisi doraka geus jalir jangji. Nyi Emeh satuju Jalma indit ka Wanayasa, bari Nyi Emeh ge cenah rek milu; lantaran hayang nyaho ka calon minantu jeung pibesaneun; Jalma jangji rek mawa ma Emeh ka Wanayasa. Isukna Nyi Emeh beberengkes naon nu rek dibawa, jeung ngirim naon cenah keur oleh2 ka ditu, da piraku ngosong mah; ari Jalma indit ka Cirangkong rek Nyewa Roda cenah, atawa dokar; da lobaa di cirangkong mah. Barang Nyi Epon datang ka imah Nyi Emeh, kacida heranna lantaran nempo Nyi Emeh beberengkes; tuluy we ngabantuan, bari tunyu tanya; sanggeus nyaho yen Jalma rek ka Wanayasa Nyi Epon balik; tuluy bebeja ka bapana hayang masantren cenah di Wanayasa. “Nanaonan maneh teh Epon, teu gugur teu angin, make hayang masantren sagala ? Kapan di dieu ge aya Kang Jalma lain ? Tah atuh ka manehna ge geus cukup.” Cek Ki Astahiam teu nyatujuan ka na karep anakna. “Ah teu cukup bapa; cek kang Jalma ge cenah Ilmuna masih kurang keneh, jadi Epon kudu indit ka Wanayasa pikeun nimba elmu agama Islam di ditu.”Tembal Nyi Epon; bari siga maksa pisan. “Keun we atuh bapa, kapan si Epon na ge ngaligeuh keneh; meureun hayangeun pinter ieu budak teh.” Indungna ti dapur milu ngomong. “Ah sok nyanyahoanan kitu ? memangna ari masantren teh euweuh waragadna ? Encan keur cicing di ditu; encan keur dahar sapopoe; encan keur meuli kitabun jste; loba deuleu waragadna teh.” Tembal Astahiam bari rada nyengor. “Henteu bapa, teu kedah nganggo waragad naon2; pan Kang Jalma oge gratis we ngajina teh.” Nyi Epon nambalang embung eleh. “Kapan ari Jalma mah lalaki, ari maneh mah awewe, rek digawe naon ?” Cek Astahiam bari rada sewot. “Aeh ari si Bapa ?! kapan ngarambet; ngabinihan, tandur, atuh mun perlu nyeuseuhan baju2 Ustadz; naha mani poekeun; ulah kitu bapa; hartosna eta kirang nampi nimat ti Pangeran.” Epon beuki nengterewelang. Bapana repeh we dikitukeun mah; ari enggeus kumaha inditna ka ditu ?” Ahirna bapana nanya ka Nyi Epon. “Ngiring we ka nu bade ka Wanayasa.” Tembal Epon daria pisan. “Saha kituh nu rek ka Wanayasa ? Mani sagala nyaho wae maneh mah Epon.” Cek Bapana bari rada heran, nyaho ti mana ieu si Epon; nepi ka nu rek iinditan ge kanyahoan. “Kapan Ma Emeh sareng Kang Jalma bade arangkat ka ditu.” Sajongjongan mah Ki Astahiam ngahuleng we; emh ieu anak aing ku naon nekad pisan nutur2 Jalma; bari Jalma na mah teu riuk2 acan ? Asa kapiasem oge Ki astahiam teh, pok we ngomong:”Ieuh Epon , maneh ulah cau ambon dikorangan, malati ka pipir2; maneh teh ambon sorangan, Jalmana mah teu mikir2.” Si Epon ngaheugeu, tapi kaciri rada keuheul ka bapana teh, pok wae nyarita:”Bapa ari resep ka sahiji jelema; heg urang ihlas; teu kudu urang ngaharepkeun manehna resep ka urang. Urang tembongkeun we kanyaah urang; mun manehna teu males oge teu naon2 eta geus nasib abdi meureun.” Bapana ngan bati ngurut dada, da nyaho adat Nyi Epon nu hese dihulag mun aya kahayangna, ti baheula oge kitu; ngan manehna nyaho eta teh hartina Nyi Epon boga cekelan, boga patekadan, boga cita2, Mun jelema boga cita2 eta saenyana mah positif; tapi manehna mun teu boga jodo kumaha? Ah keun we pasrahkeun we ka nasib. Kitu pikiran Astahiam. Nya atuh Nyi Epon teh meunang idin we ti bapana rek masantren ka Wanayasa. HANCA
