Loba pisan tanda Tanya na hate Jalma ngeunaan masalah eta, tapi Jalma eureun mikiraanaana lantaran di hareupeun aya imah nu oge diwangun Kacida asrina. Imahna beresih, dikapuran, atuh buruanana mani lalening beresih, matak pikabetaheun; disagigireunana aya balong, nu kaciri laukna tingsuliwer ngarojay; tanda laukna loba. Sisi balong, sigana dipelakan tutuwuhan leutik, sabangsa surawung, saledri, bawang daun, cikur jste. Tanda yen nu bogana rajin ngurusna. Barang jol ka dinya terus Kulo Nuwun; bray panto dibuka; nu narima teh hiji lalaki Tengah tuwuh, terus we nanya mani someah pisan:”Sampeyan tiang pundi, Cah Enom ? Ono kapigawe nopo sampean cunduk ing losari iku ? wonten janji kaaro ssopo sampeyan ?” Walah eta palayan, nanyana leuwih ti upas Kumpeni ! Cek Jalma na hatena, ah cik urang nyarita kieu we, pok we Jalma ngomong:”Mbak Lasmini wonten PakDe ?” “Sampun janji karo ndoro ayu si Mbak Lasmini ?” nanya deui wae si Badega teh. “Sampun.” Cek Jalma ngaraah gancang; leos wae eta si bapa asup; terus kaluar deui gancang pisan:”Sopo jenenge cah enom ?” Jalma:”Jalma lan dulur Kulo Ki Bejo.” Leos deui si badega teh asup; tapi teu lila geus kaluar deui; ayeuna mah langsung diSundakeun:”Cek si Ndoro Lasmini, asa teu boga kenalan ngaran Jalma jeung Ki Bejo cenah?! Sampeyan duaan ti mana atuh.” Jalma rada keuheul oge, tapi masih bisa nahan sabar, pokna :”Sebutkeun we ti Wanayasa, Tatar Sunda kituh.” “Oooo Jawi sing Kilen ? wah geuning tebih nya ?” Leos deui si badega asup. Teu lila gancang kaluar deui; Ki Bejo geus kekerot hayang nampiling etaa badega; kaburu aya sora haalimpu ti jero:”Ah semah ti nu tebih; so we Ki Dimaan sin a asup ka inyah !” Rada heran oge Jalma jeung Ki Bejo, lantaran asa teu ngadenge sora Si Mawar Hideung; da kapaan apaal Jalma ka na sora Mawar Hideung mah; ieu mah soara biaasa we awewe; naha aing salah kituh ? Cek haate Jalmaa; tapi terus we Jalma asup nuturkeun Ki Diman.
