Atuh Padmini
beuki napsu terus ngaluarkeun sagala kabisa ku rupa2 elmu nyerang ka Sangga
Prakosa; tapi keukeuh teu bisa; jeung satiap gerak tangtu manehna seuseurian;
jeung siga nu igel2an; tapi anehna tiap diserang teu bisa wae. Lila2 sanggeus
saratus jurus Padmini ngarasa cape pisan; geus leuleus euweuh tanaga.

Barang keur
kitu Jol teh Senapati Jepara nu ngaran Ki Indrajaya; manehna nempo ti kajauhan
ti na kudana yen Raden Ayu Dyah Padmini keur ripuh ngalawan hiji lalaki. 
Indrajaya
kaget lantaran tara aya nu bisa ngalawan ka Padmini; loba guru2 nu eleh ku ieu
Padmini; tapi kaciri eta pamuda unggul pisan; terus eta Senapati ngadatangan
bari marentah pasukanana nyiapkeun panah.

Tapi barang
jol ka dinya; Ki Indrajaya ngahuleng teu jadi marentahkeun para prajuritna
manah; malah langsung turun ti na kudana ; ngahormat rengkuh pisan ka eta si
Sangga Prakosa. Ngan henteu we nyembah.

“Hehehe , Ki
senapati, aya naon ?’ cek Ki Sangga bari tetep ngalayanan Padmini nu ngos2an
kacapean, tapi terus nyerang da ambek tea.

“Eh Pendekar
Sakti Sangga Prakosa; eta nu ku sampeyan dilawan teh Raden Ayu Dyah Padmini;
putrana Sang Adipati, poma sampeyan ulah tuluy2an ngulinkeun.”

Eta Pamuda
terus we luncat ngajauhan bari seuri nyakakak matak pikasebeleun:” Wah uing teu
apal maap atuh; eh Den Ayu Kula menta dihampura ………. “ Kakara ge eta pamuda
nyarita sakitu, bari ceuleuyeu kerelek we Padmini kapiuhan harita keneh.HANCA


Kirim email ke