Barang mimiti panggih Nini Anti bari seuri :”hehehehe … saha nyai teh ? nu ti mendi ? rek ka mana ?” Lasmini gancang we nyarita :”Aeh ibu kapan ieu teh Mimi; Lasmi tea. Ka anak nepi ka poho ?” “Hehehehe, baruk uing boga anak … Mimi … Mimi … oh enya asana, hehehehe .. Sok atuh asup ka jero; mun lapar, tuh aya kejo2 wae mah; mun hanaang; tuh cai na kendi loba.” Cek eta Nyi Anti teh. Mawar Hideung, saenyana rada asa2 ka ieu Nini Anti teh; asa geus lila apal ka ieu waruga teh, tapi dimana ? leng Lasmini mikir, tapi weleh teu kapikir, ah ieu nini2 pikun teh bisa dibobodo ku aing, hihihi, cek pikir Lasmini; manehna ngaku we aing anakna. Keun we ah, da lain rek nyilakakeun, kitu pikiran Lasmini. Nya Lasmini nganjrek we di eta Nini Anti, aya ka na 3 poena; tapi salila di dinya; Nini Anti sering ngiles, teu nyaho ka mana ? Lasmini ge teu loba tatanya, hare2 we. Balikna teh sok geus sore; ari reup peuting, terus nitah Lasmini gancang sare. Atuh Lasmini, teu bisa leuwih ngadeukeutan ieu nini2. Urang kampung eta apal yen Lasmini anak eta Nini Anti; ngan nu matak hareraneun urang lembur; lantaran Nini Anti ge cicingna di kampung eta teh, meureun kakara 3 bulanan mah; bari teu nyaho ti mana jolna. Ngan bae ku sabab ka nini2 euweuh nu loba tatanya; ngan ayeuna ujug2 kadatangan anakna. Waktu kaluar ti eta kampung, Lasmini akon2 rek neang barayana di Cirebon; manehna menta aya nu pang nyewakeun sado atawa delman; wah jauh cenah aya ge di ditu lembur Watu Gung, tah di dinya mah aya nu nyewakeun sado. Manehna menta ditandu we, bari bayaran gede; atuh urang lembur teh atoheun pisan; nya Lasmini Dewi ditandu ku opatan nuju Watu Gung. Jauh oge Watu Gung teh, kakara nepi panonpoe meh surup.
