Nieuw-Vlaamse Alliantie - E-post Nieuwsbrief
Datum: 20/03/2002
Dag JVD Politics.be,
____________________________________
De resolutie over het oorlogsverleden in het Vlaams Parlement : een
positieve onthouding
Door: Vlaams Parlement
Naam/functie: Jan Loones, Vlaams volksvertegenwoordiger
Het Vlaams Parlement behandelde, in plenaire zitting van 20 maart 2002, de
"resolutie betreffende de aanbevelingen inzake het omgaan met het
oorlogsverleden van Vlaanderen". Vlaams volksvertegenwoordiger Jan Loones
schetste de houding van de Nieuw-Vlaamse Alliantie. Hieronder vindt u de
schriftelijke voorbereiding van deze tussenkomst. De N-VA bevestigde
principieel haar steun aan alle initiatieven die kunnen bijdragen tot
verzoening en tot uitbouw van de democratie in Vlaanderen.
Essenti�le reserves bij de resolutie werden gemaakt voor wat betreft een
te sterke veralgemening van de vormen van collaboratie, de voorwaarde van
individuele erkenning van fout �n schuld, en het t� sterk utilitaristisch
misbruik van het oorlogsverleden in de - contra-productieve - strijd (nog
maar eens) tegen die ene partij …
<u> Resolutie betreffende de aanbevelingen inzake het omgaan met het
oorlogsverleden van Vlaanderen (Stuk 997 2001-2002)</u>
<u> Bespreking plenaire vergadering Vlaams Parlement 20 maart
2002 -tussenkomst Jan Loones (N-VA) </u>
De Nieuw-Vlaamse Alliantie was geen vragende partij voor dit debat in het
Vlaams Parlement. Als partij die (zie de N-VA -beginselverklaring) in
Vlaanderen vorm wil geven aan een humanitair nationalisme van de 21ste
eeuw, bekijkt de N-VA het oorlogsverleden letterlijk en figuurlijk als
iets van de vorige eeuw. Trouwens: is het verleden nog steeds zo
onverwerkt als wordt beweerd?
Bovendien zijn wij op dit dossier wat moegestreden. Zovele vroegere
initiatieven zijn gestrand; zovele discussies bleven dovemansgesprekken;
er is zoveel naast elkaar gepraat; er is het diep besef dat het federale
debat over het oorlogsverleden totaal geblokkeerd is; er is het ter ziele
gegane decreet Suykerbuyk; er is de vraag naar de zin van een initiatief
op het niveau van het Vlaams Parlement; er is de vraag waarom we de gehele
discussie niet overlaten aan historici, die dan eerst reeds zouden moeten
omschrijven wat collaboratie is, en wat repressie is, om te vermijden dat
we nog maar eens naast elkaar zouden praten.
Maar: de resolutie ligt voor. En anderzijds kan de Nieuw-Vlaamse
Alliantie, als erfgenaam van de vroegere Volksunie, uiteraard niet anders
dan zich betrokken voelen wanneer het Vlaams Parlement aanbevelingen wil
formuleren "inzake het omgaan met het oorlogsverleden van Vlaanderen".
Van bij haar ontstaan heeft de Volksunie zeer veel aandacht gehad voor het
drama van de collaboratie en de schande van de repressie.
In 1994, vijftig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog, stelde de
Volksunie een pakket van maatregelen voor, dat ze noemde: "Een globaal
plan voor amnestie en verzoening", onder de titel "Op zwart-wit-denken
bouw je geen samenleving".
Uit het inleidend woord van de toenmalige voorzitter (B. Anciaux), onder
de titel "Verzoening", haal ik volgende passage: "Nu moet er eindelijk een
einde komen aan die diepe wonde! Als we ons nieuwe Vlaanderen willen
bouwen moeten we de hypotheek lichten. Wit en zwart moeten nu maar eens
eindelijk het eigen gelijk, eerlijk en zonder schroom, kunnen overstijgen.
Daarom moet er amnestie komen, of noem het eerherstel of verzoening."
De betrachting was dezelfde die nu voorligt; de remedies waren wel
ingrijpend anders.
In minder dan tien jaar is de sfeer rond het dossier ingrijpend veranderd:
poorten die toen openstonden zijn intussen totaal gesloten.
In de Financieel Economische Tijd van woensdag 2 februari 1994 prijkt de
titel: "Koning Albert II houdt voorzichtig pleidooi voor amnestie".
Wie houdt zo'n titel vandaag nog voor mogelijk?
Als erfgenaam van de Volksunie beschouwen wij het als onze plicht een
streep te trekken onder een onzalig verleden, vanuit een oprecht verlangen
om de nieuwe generaties, de jonge Vlamingen, niet verder meer op te
zadelen met dit dossier.
Vanuit die houding zijn wij enthousiast voor ieder initiatief dat kan
bijdragen tot de zongenaamde "verzoening".
In de mate dat de voorliggende resolutie kan bijdragen tot die verzoening
wil de
N-VA er derhalve ook zijn steun aan verlenen, en haar waardering
uitdrukken voor de initiatiefnemers, en al wie bruggen wil slaan.
De steun kan echter niet onverdeeld zijn, om verschillende redenen die wij
verder uiteenzetten.
Vanuit hetzelfde verantwoordelijkheidsgevoel tegenover de toekomstige
generaties steunt de N-VA evenzeer de andere bekommernissen, die
geformuleerd worden in de resolutie: de zorg voor de democratische
rechtsbeginselen, het ijveren voor de verdraagzaamheid en voor de
eerbiediging van de mensenrechten, het actief meewerken aan een open en
verdraagzaam Vlaanderen in Europa en in de wereld, een duidelijk gebaar
van onverzoenbaarheid tegenover autoritaire stromingen.
Ook hier nochtans wil de N-VA een belangrijke bijbemerking formuleren.
<u>Verzoening</u>
Als voorwaarde om te komen tot een nieuwe stap in de richting van
verzoening, stelt de resolutie voorop dat het noodzakelijk is te komen tot
een erkenning en herkenning van "de schuld in de ontsporingen en
aberraties die de Tweede Wereldoorlog kenmerkten" (overweging 1�); voor
wie de fout erkent, individueel, is men bereid zich verdraagzaam,
begripvol en vergevingsgezind op te stellen (overweging 4�).
De N-VA kan zich niet aansluiten bij deze voorwaarde van individuele
erkenning van fout �n schuld.
Natuurlijk was de collaboratie fout, en essentieel tegenstrijdig met de
ontvoogdingsstrijd die de Vlaamse Beweging steeds heeft willen voeren.
Evengoed lijkt het nochtans zo dat het Vlaams-nationalisme het er moeilijk
mee heeft, als deze fouterkenning moet ge�nterpreteerd worden als het
aanbieden van excuses aan Belgi�.
Spreken over dergelijk historisch pardon, doet onmiddellijk de vraag
rijzen waarom Belgi� zich dan niet zelf verontschuldigt voor de honderd
jaar onderdrukking van de Vlaamse identiteit, voor de koloniale wandaden
van Leopold II … ?
Natuurlijk was de collaboratie fout, maar evengoed is het niet eerlijk de
collaborateurs meteen ook al verantwoordelijk te verklaren voor alle
wandaden van het naziregime, met inbegrip van de shoah.
In zijn m�moires schreef Pierre 'd Outryve d' Ydewalle, die onder de
bezetting voor de Britten spioneerde, en later gouverneur van
West-Vlaanderen werd, dat de massamoord zelfs hem niet bekend was.
Natuurlijk was de collaboratie fout, maar dit betekent niet dat iedereen
die in die oorlogstijd verantwoordelijkheid opnam voor zijn plaatselijke
gemeenschap (zoals bijvoorbeeld een oorlogsburgemeester), ook automatisch
individueel schuld zou moeten bekennen, gemeten naar de omstandigheden van
toen, en wetend dat zovele flaminganten deel hadden aan deze collaboratie
uit "niet begrepen idealisme en misleiding", zoals geformuleerd in de
resolutie.
N� beseffen dat de collaboratie fout was, betekent niet dat allen die
collaboreerden automatisch fout hadden, in de omstandigheden en binnen het
denkkader van toen.
<u>Democratie en verdraagzaamheid</u>
Zoals gezegd steunt de N-VA alle inspanningen die van Vlaanderen een
humanitaire democratie maken, verdraagzaam, en open naar de wereld.
Evengoed echter storen wij ons aan het t� uitdrukkelijk utilitair
inschakelen van de oorlogsgeschiedenis in dit streven: onder meer door de
uitdrukkelijke verwijzing naar hun slogan ("Eigen volk eerst") wordt al te
veel ��n partij geviseerd.
Alleen reeds vanuit een puur wetenschappelijke benadering moet men zich
daartegen verzetten.
Historicus Bart De Wever heeft dit op treffende wijze gedaan in zijn
opiniestuk in De Standaard (zie vrije tribune DS 27/2/02 "Historia
docet"). De Vlaams overheid mag het oorlogsverleden niet inschakelen in
een hedendaags politiek discours.
<u>Besluit</u>
De N-VA steunt het initiatief van de resolutie in de mate dat de
betrachting is te komen tot verzoening.
De methode echter om iedereen individueel fout te doen erkennen, lijkt ons
niet aangewezen.
Men moet nuchter kunnen vaststellen dat de collaboratie vele verscheidene
gezichten had, waarbij de bladzijde enkel kan worden omgedraaid via een
collectieve maatregel.
De N-VA zal daartoe een initiatief formuleren in de Kamer, door
neerlegging van een genuanceerd wetsvoorstel tot eerherstel, ge�nspireerd
op de vroegere voorstellen van professor Luc Huyse.
De N-VA ondersteunt ook de initiatieven die ertoe bijdragen dat Vlaanderen
zich ontwikkelt tot een open en verdraagzame natie, in volle respect voor
de democratie.
Wij hebben echter moeite met de strategie van de huidige resolutie, die
opnieuw in de kaart dreigt te spelen van de partij die wij willen
bekampen.
<u>Met andere woorden</u>: de N-VA is het eens met de bekommernissen en
met de doelstellingen van de resolutie, doch niet met de modaliteiten.
Bij de stemming over de resolutie ligt derhalve de onthouding voor de
hand.
Voor meer informatie: Jan Loones
e-post: [EMAIL PROTECTED]
[mailto:[EMAIL PROTECTED]]
Url : www.koksijde.be/janloones
Tel : 058/51.37.38
Fax : 058/51.99.54
____________________________________
Voor aanpassing van uw persoonlijke gegevens of voor het opzeggen van uw
e-post abonnement kan u terecht op : http://www.n-va.be/epost.asp
