Kakvu to antifašističku <http://www.glas-javnosti.co.yu/pismo/28698/kakvu-antifasisticku-hrvatsku-podmece-mesic> Hrvatsku podmeće Mesić
Povodom teksta „Tražimo hitno rešavanja prava boraca NOR-a“, objavljenog u časopisu Glas antifašista demokratske Hrvatskeod 15. aprila 2008. godine, u kojem piše: „Predsedništvo Saveza antifašističkih boraca i antifašista Hrvatske, na sednici održanoj 13. marta razmatralo program aktivnosti u 2008. - Borba za istorijsku istinu“. Pored ostalog, da će „Prvom partizanskom odredu u šumi Brezovica kod Siska svečano biti obeležen 22. juna - Dan antifašističke borbe. Javnost pozdravlja inicijativu da se u sadašnjoj Hrvatskoj organizuju manifestacije za obeležavanje značajnih događaja iz NOB-e, osobito onih iz 1943. jer je ove godine njihova 65-godišnjica“. Kada se radi o prvom Sisačkom partizanskom odredu u Hrvatskoj, njen prvi komandant, Vlado Janić, general-pukovnik JNA i član CK KP Hrvatske, u svom pisanom delu svedoči, da je „U 1941. godini u partizanskim jedinicama bilo izuzetno malo Hrvata“, da su mnogi pokušaji partije da privoli Hrvate da se priključe srpskim partizanskim jedinicama ostali bez uspeha“. U Vojnoistorijskom institutu u Beogradu, pre više decenija, izvršena je analiza o učešću pojedinih naroda u NOR-u. Iz te analize vidi se da je „pred Drugi svetski rat srpsko stanovništvo na teritoriji današnje Hrvatske činilo četvrtinu stanovništva“, da je „u toku 1941. godine na toj teritoriji formirano oko 150 gerilskih grupa i partizanskih odreda, sa oko 90 odsto srpskog sastava, da je „do kapitulacije Italije septembra 1943. godine učešće Srba u partizanskim jedinicama u Hrvatskoj bilo u apsolutnoj većini, a do kraja rata učešće Srba bilo je dva puta veće od procenta Hrvata“, da je „srpski narod u Hrvatskoj imao ratne gubitke oko 125.000 partizanskih boraca, procentualno četiri puta više od Hrvata“. No, i pored toga, na komandne dužnosti u jedinicama NOP-a postavljani su Hrvati. Pri obrazovanju Glavnog štaba NOP odreda Hrvatske, 19. oktobra 1941. godine, u njegov sastav ušao je samo jedan Srbin. Prvi „hrvatski“ korpus NOV Hrvatske sačinjavalo je 94 odsto Srba, a komandant i politički komesar bili su Hrvati, pa je ispalo:“Srbi ratovali - Hrvati komandovali“. Analizirajući brojčani odnos Srba i Hrvata u jedinicama NOP-a u Hrvatskoj za četiri godine rata, dolazi se do zaključka da su Srbi brojčano više od Hrvata učestvovali u antifašističkoj borbi. Zbog tog većeg učešća Srba u antifašističkoj borbi u Hrvatskoj,“kao nosioca antifašističke borbe“, Srbima je na Trećem zasedanju ZAVNOH-a maja 1944. godine priznato pravo konstitutivnog naroda, baš kao i Hrvatima“. To je „potvrdila i Narodna vlada Hrvatske 22. aprila 1945. godine“. To konstitutivno pravo Srba u Hrvatskoj ukinula je Tuđmanova nova hadezeovska Hrvatska, koja je preduzela drastičnije genocidne mere prema Srbima nego što je to činila Pavelovićeva NDH. Očigledno je da današnja NDH Srbima nije priznala ni pravo nacionalne manjine, protiv koje je i Republika Srbija podnela krivičnu prijavu Međunarodnom sudu Pravde za „genocid“ nad Hrvatima i „agresiju“ na hadezeovsku Hrvatsku. Nasuprot iznetim činjenicama, predsednik „Nezavisne Države Hrvatske“ Franjo Tuđman je, prilikom susreta sa počasnim predsednikom jevrejske organizacije „B’nai B’rith“ Tomijem Berom, izjavio da je „u Hrvatskoj postojao srazmerno najjači antifašistički pokret u Evropi“. Istorijskoj javnosti poznato je da je tokom Drugog svetskog rata u oružanim snagama NDH bilo preko 106.000 Hrvata koji su angažovani protiv partizanskih jedinica NOP-1 u tadašnjoj NDH, koja je „proklamovana 10. aprila 1941. godine uz svesrdnu pomoć fašističke Italije i nacifašističke Nemačke“, koja je „od samog početka oslonjena na zločin“, da je „zločin ugrađen u njene temelje“. Većim delom oružane snage NDH su, u sastavu nemačkog Vermahta, angažovane na istočnom frontu, protiv Sovjetskog Saveza, jedne od država antifašističke koalicije formirane u borbene grupe:“Hrvatska legija - Sevastopolj Ržev“,“Hrvatska legija - Don“,“Hrvatska legija - Azovsko more“, i „Hrvatska legija - Staljingrad“, u čiju „čast“ su u NDH štampane poštanske marke. Izvesnom „pevaču“ Marku Perkoviću Tompsonu 2003. godine vlasti Holandije, Austrije i Švajcarske zabranile su održavanje koncerta na njihovim teritorijama zbog isticanja fašističkih obeležja. Nasuprot tome, taj „pevač“ je, 30. maja 2008. godine, održao koncert na Trgu bana Jelačića u Zagrebu, uz blagoslov grada Zagreba, na kome su isticani fašistički simboli i uzvikivane fašističke genocidne parole: „Ubij Srbina na Trgu Jelašića bana“ i tome slično. Sadašnji predsednik Hrvatske Stjepan Mesić, pored ostalog, u Novom listu napisao je: „Jasno je da je događanje na zagrebačkom Trgu maršala Tita/Jelašića bana/ deo razgrađenog scenarija srušiti antifašističke temelje današnje Hrvatske, jer je i sama sazdana na antifašizmu. Hrvatska jeste antifašistička, ali to mora i ostati“. Po kakvu to „antifašističku Hrvatsku“ sada podmeće Stjepan Mesić kada su antifašisti /Srbi/ očišćeni iz današnje Hrvatske, a ostaci antifašista, Srbi i minoran broj Hrvata,“hitno traže rešavanje prava boraca NOR-a u Hrvatskoj“. Čudno, zar ne? Simo J. Kostić Novi Beograd http://www.glas-javnosti.co.yu/
