On Thu, 22 Mar 2001, Jan Jelowicki wrote:
> Dziekuje za zwrocenie uwagi na blad rzeczowy. Sam pomysl
> nie pochodzi ode mnie. Nie uwazam sie za specjaliste od
> typografii i nie odwazylbym sie doradzac czegokolwiek
> w tym wzgledzie. Wojciech Myszka (,,LaTeX'', PLJ 1992)
> napisal na stronie 133:
Czuje sie zobowiazany zeby zareagowac: ja (ze wspolautorem) ani
teraz, ani, tym bardziej 10 lat temu, nie uwazalismy sie za
jakiekolwiek autorytety w tym zakresie[1]. Nawet podana metoda
rozdzielania ligatur zapewne nie jest do konca poprawna :-(
Ale jaka rzeczywistosc jest kazdy widzi. Nieobce sa mi glosy
domagajace sie mozliwosci wylaczania (najlepiej automatycznego)
ligatur. Wiem o dwu pakietach ulawtwiajacych na wyrzucanie ligatur
z niemieckich tekstow (ale tam sytuacja jest chyba inna - chodzi o
slowa ktore powinny sie w miejscu ligaturowego polaczenia dzielic
(Babel ma "| do tego celu)
Jezeli chodzi o teksty angielskie - w pierwszej-lepszej ksiazeczce
zebranej z zagraconego biurka (metarialy konferencyjne) nawet w
tekscie zlozonym ponad wszelka watpliwosc w (La)TeXu w jednym
miejscu (tytul) wyraznie widac ze fi zostalo zlozone jako dwie
literki (dosyc kiepsko to wyglada) a nizej, w tekscie - juz jako
ligatura.
Obok - prace gdzie ani ff ani fi nie sa ligaturami (z bardzo wyraznym
swiatlem pomiedzy elementami liter).
Pozostaje zatem pozostac przy zdaniach juz tutaj gloszonych: skoro
w foncie ligatury sa nalezy (czy moze tylko: mozna?) z nich
korzystac. Jezeli nie ma - nie ma sprawy...
Z drugiej strony "klasyczne ligatury" (czyli zbitki liter fi, ffi
fl...) wystepuja stosunkowo rzadko w jezyku polskim i chwyciwszy
ladnie wydana w roku 1900 ksiazeczke Historya literatury polskiej
dluzsza chwile musialem szukac odpowiwdniego slowa (ale z ligatura!
tak w czcionce prostej ale i w kursywie). Oglądając stare
produkcje możemy udowodnic praktycznie wszystko :-)
Wojtek
[1] Byc moze bedzie kiedys okazja zebu opowiedziec jak to sie pisalo
:-)
