--- On Tue, 1/6/10, Teodoro Sankaro wrote:
> On 01.06.10 01:00, f_sophia wrote:
[...]
>> Cxiukaze "magaraux" estus bona solvo, tamen, pormomente, gxi ne
>> estas esperanta vorto.
> Sed kial preni la italan vorton?
Kaj kial ne?
> Kial ne la grekan originan "makarios" (kiu tamen ŝajne ne uziĝas
> same)?
"Makarios" estus simple "feliĉa". Eble alia ĝia formo estas uzata
samsence; sed se la itala formo plej klare sugestas la bezonatan
signifon, tiam ĝi estus perferinda.
> Kial ne la hispanan "ojala"? Aŭ la portugalan "oxala"? Aŭ la araban
> originan de tiuj, "inŝ'allah"?
La plej etima formo ne nepre estas la plej konvena. La celata signifo
ne estas religia. Ruslingve "spasibo" estas mallogigo de "Dio vin
savu" -- sed reale ĝi signifas simple "dankon", kaj etimologiado
ĉi-okaze estas senbezona kaj misgvida, ĝi neniom helpas kompreni la
celatan sencon.
> Ĉiuj pli-malpli signifas same, "se Dio volas" aŭ "Dio volu ke". Do
> ni povus egale bone preni Esperantan vojon kaj diri "divole".
Kiom mi komprenas, "magaraŭ" ne celas diojn. Ĝi signifas proksimume
"I wish + subj", tamen sen la malreala nuanco.
Ruse la koncernan sencon eblas esprimi per "хорошо бы" =
"estus bone" -- sen ajna aludo al dioj. Kvankam eblas ankaŭ
"дай бог" = "Dio donu (ke)".
La solaj problemoj estas manko de reala uzo kaj sona proksimeco al
"malgraŭ". Eble "garaŭ" estis malpli konfuza fonetike (kaj proksima
al "graŭ", "bon gré").
--
Sergio
